از دید گاه اسلام زیبایی بر دو قسم است: زیبایی ظاهری و زیبایی باطنی..............

از دید گاه اسلام زیبایی بر دو قسم است: زیبایی ظاهری و زیبایی باطنی.
امام حسن عسکری(ع)فرمود:" حُسْنُ‏ الصُّورَةِ جَمَالٌ‏ ظَاهِرٌ وَ حُسْنُ‏ الْعَقْلِ‏ جَمَالٌ‏ بَاطِنٌ‏. "(1) زیبایی صورت زیبایی ظاهری و زیبایی عقل زیبایی باطنی انسان است.
حضرت علی (ع) فرمود:" جَمَالُ‏ الرَّجُلِ‏ حِلْمُه. "(2)‏ زیبایی انسان در صبر و بردباری اوست. و نیز فرمود:" جَمَالُ‏ الرَّجُلِ‏ الْوَقَار. "(3) زیبایی انسان در وقار و آرامش و طمأنینه اوست. و یا در جای دیگری آن حضرت فرمود :" زیبایی مومن به تقوا و ورع اوست.
در این روایات مراد از زیبایی، زیبایی باطنی است، اما همین زیبایی باطنی موجب جلب قلوب دیگران و در نتیجه علاقه
مند شدن آنان به انسان می شود.
همچنین در روایات فراوانی، از اعمال و کارهایی که موجب نورانیت انسان می شود نام برده شده است از جمله:
1. وضوء: در روایات آمده: "الْوُضُوءُ عَلَى‏ الْوُضُوءِ نُورٌ عَلَى‏ نُور"(4) وضوء روی وضوء، نور روی نور است.
رسول اکرم (ص)در حدیثی طولانی خطاب به حضرت علی (ع) مطالب مهمی در باره ایشان و شیعیان آن حضرت بیان نمودند، از جمله فرمودند:" فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ وَ هُوَ يَقُولُ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَيَّ وَ قَالَ هُمْ وَ اللَّهِ أَنْتَ وَ شِيعَتُكَ يَا عَلِيُّ وَ مِيعَادُكَ وَ مِيعَادُهُمُ الْحَوْضُ غَداً غُرّاً مُحَجَّلِينَ مُكْتَحِلِينَ مُتَوَّجِينَ.
بيان قال في النهاية و في الحديث غر محجلون من آثار الوضوء الغر جمع الأغر من الغرة بياض الوجه يريد بياض وجوههم بنور الوضوء يوم القيامة. "(5) یا علی تو و شیعیانت در روز قیامت رو سفید خواهید بود. " دانشمندان در بیان معنی این حدیث گفته اند که این سفید رویی، سفید رویی از نور وضو است و مراد این است که در اثر نور وضو در روز قیامت صورتهایشان سفید خواهد بود.
2. کم خوابیدن: حضرت علی (ع) فرمودند:"لَا تَطْمَعْ‏ فِي‏ ثَلَاثَةٍ مَعَ‏ ثَلَاثَةٍ فِي‏ سَهَرِ اللَّيْلِ‏ مَعَ‏ كَثْرَةِ الْأَكْلِ‏ وَ فِي نُورِ الْوَجْهِ مَعَ نَوْمِ أَجْمَعِ اللَّيْلِ وَ فِي الْأَمَانِ مِنَ الدُّنْيَا مَعَ صُحْبَةِ الْفُسَّاق‏. "(6) نورانیت صورت با خوابیدن تمام طول شب جمع نمی شود. یعنی اگر کسی می خواهد که صورت نورانی داشته باشد باید قسمتی از شب را بیدار شده و به عبادت بپردازد.
3. نماز شب: امام جعفر صادق (ع) فرمودند: " ِ وَ طَلَبْتُ‏ نُورَ الْوَجْهِ‏ فَوَجَدْتُهُ‏ فِي‏ صَلَاةِ اللَّيْل‏. "(7)من نورانیت صورت را طلب کردم و آن را در نماز شب یافتم.
4. نماز: حضرت علی (ع) فرمودند: " وَ نُورُ الْوَجْهِ‏ وَ عِزُّ الْمُؤْمِن‏. "(8)نماز نورانیت صورت و موجب عزت مومن است.
5. عنایت پروردگار: حضرت علی (ع) فرمودند:" حُسْنُ وَجْهِ الْمُؤْمِنِ [الْمَرْءِ] مِنْ‏ حُسْنِ‏ عِنَايَةِ اللَّهِ‏ بِه‏. "(9) نیکویی صورت مومن به خاطر نیکویی پروردگار به اوست.
بنابراین اگر انسان اعمالی انجام بدهد که مورد عنایت پرودگار قرار بگیرد در نتیجه صورتش زیبا خواهد شد بهترین اعمال انجام واجبات و دوری از کارهای حرام است.
6. ورع :حضرت علی (ع) فرمودند:" جَمَالُ‏ الْمُؤْمِنِ‏ وَرَعُه‏. "(10) زیبایی مومن به تقوا و ورع اوست. زیرا اگر انسان تقوا را رعایت کند در چشم دیگران زیبا جلوه خواهد کرد. چرا که همه افراد حتی افراد بی تقوا ، انسانهای واقعا متقی را دوست دارند.
نکته مهم و کلیدی آخراینکه ؛ انسان نباید این اعمال را به خاطر نورانی شدن صورت انجام دهد و باید فقط و فقط به خاطر خدای متعال و رضایت مندی او انجام دهد. و نورانی شدن صورت یکی از نتایج طبیعی این کارهاست و نباید هدف از این کار ها، قرار گیرد، ونباید نیت انسان برای تظاهر و ریا به وسیله این مساله باشد. همچنانکه بزرگان ما چهره های نورانی و معنوی داشتند. ولی هیچ وقت به دنبالش نبودند و اعمالشان خالص بود و چهره نورانی نتیجه طبیعی کارهایشان بود.
برای توضیحات بیشتر با شماره (09640)تماس بگیرید
پی نوشت ها:
1. مجلسی، محمدباقربن محمد تقی، بحارالانوار(ط-بیروت)ج1، ص95، دار احیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق.
2. تميمى آمدى، عبدالواحدبن محمد، تصنيف غررالحكم ودررالكلم‏، ص285، دفترتبليغات‏؛چاپ اول‏؛قم‏؛1366ش‏.
3. همان؛ ص 250.
4. محمد بن الحسن الحر العاملي، وسائل الشيعه، ج1، ص377، مؤسسه آل البيت، قم، 1409 ه. ق.
5. مجلسی، محمدباقربن محمد تقی، بحارالانوار(ط-بیروت)ج65، ص25، دار احیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق.
6. نوری، حسین بن محمدتقی؛ مستدرك الوسائل ومستنبط المسایل؛ج6، ص340؛ مؤسسه آل البيت، قم1408ه. ق.
7. همان، ج12ص173.
8. شعيري، محمد بن محمد، جامع الأخبار( للشعيري)، ص73، مطبعة حيدرية، مكان چاپ: نجف‏، بى تا، چاپ: اول‏.
9. تميمى آمدى، عبدالواحدبن محمد، تصنيف غررالحكم ودررالكلم‏، ص91، دفترتبليغات‏؛چاپ اول‏؛قم‏؛1366ش‏.
10. همان، ص 269.