جواني در دوران زندگي انسان، مرحله اي مهم، و نقطه عطفي بين نوپايي و تعالي او مي باشد. اين دوران با نوعي رشد ملموس در تمام ابعاد و زمينه هاي وجودي انسان...............

ارزش جواني در مکتب اهل بيت (ع)
جواني در دوران زندگي انسان، مرحله اي مهم، و نقطه عطفي بين نوپايي و تعالي او مي باشد. اين دوران با نوعي رشد ملموس در تمام ابعاد و زمينه هاي وجودي انسان،  همراه است و در پي خود تحولات مؤثر و مهمي بر روند حيات آدمي بوجود مي آورد. اين رشد و يا تبلور وجودي در تمامي يا اكثر ابعاد هستي او مانند جسم، روح و روان، بينش و نگرش، احساسات و تمايلات و ... صورت مي گيرد به گونه اي كه ديگر آنچه هست با آنچه بوده، قابل مقايسه نيست. در بين مراحل مختلف زندگي، جواني بهترين دوران براي خودسازي و تثبيت کرامت هاي انساني و اخلاق نيکو است. چون:
اولاً در اين دوران زمينه مساعدي براي شکوفايي استعدادها در انسان وجود دارد، ثانياً هنوز شخصيت دروني انسان شکل ثابت و سخت به خود نگرفته است و امکان بهسازي آن به راحتي ميسر است، ثالثاً جواني، دوران اميد به آينده و نشاط زندگي مي باشد، لذا يک هر شخصي در جواني، اراده و همت قوي براي رسيدن به هدف هاي متعالي دارد.
اسلام نيز با توجه به ارزش خاصي كه بر انسان به عنوان خليفه الله قائل است، به جوان و جواني توجه ويژه اي نموده و آن را با ارزش وقابل احترام دانسته است. در اين راستا، در مكتب اهل بيت (ع) نيز كه به عنوان مفسرين معصوم اسلام، حقيقت تعاليم اسلامي و الهي را بيان ساخته اند، جوان و جواني از جايگاه والاي برخوردار است به گونه اي که او را مورد احترام و لطف خداوند خوانده اند. چنانكه امام صادق (ع) فرموده اند:

آيا نميداني كه خداوند تبارك و تعالي، احترام خاصي براي جوانان شما قائل شده است
اين كلام از همه بيشتر باعث تنبّه و توجه خود جوانان مي باشد؛ چون دوران جواني بهار پُربار و زيباي زندگي اوست، و فصلي از زندگي است كه غنچه وجودي آدمي در آن آغاز به شگفتن مي كند. بايد قدر آن و عنايات خاصه الهي در اين ايام را دانست. از اين رو در كلام رسول الله(ص) و اهل بيت(ع) تأكيد بسياري به توجه و غنيمت دانستن «دوران جواني» شده است. پيامبر(ص) در خلال كلامي مي فرمايند:
بادِر… شبابكَ قبلَ هرَمكَ  … بحار الانوار 68/180
قدر بدان ... جوانيت را قبل از آمدن پيري
و حضرت علي (ع) در خطابي مي¬فرمايند كه :
شيئانِ لا يعرِفُ فضلهُما الاّ من فقدَهما، اَلشبابَ وَ العافيهَ.   غرر الحكم/449
دو چيز است كه قدر آن را نمي داند مگر كسي كه آنها را از دست بدهد، يكي جواني و ديگر تندرستي.